به گزارش خبرآنلاین، محمد یعقوبی نویسنده و کارگردان تئاتر «نوشتن در تاریکی» به همراه علی سرابی و آیدا کیخایی دو بازیگر این نمایش عصر چهارشنبه 19 آبان مهمان کافه خبر بودند.

یعقوبی در این نشست با اشاره به تفاوت‌های خط قرمزهای حکومتی و دولتی گفت: «خطوط قرمز حکومتی و ممیزی​هایی که بر اساس آن صورت می‌گیرد ثابت است و هنرمندان طی این سال‌هایی که کار کرده‌اند، خطوط قرمز حکومتی را می​شناسند و با در نظر گرفتن این خط قرمز ها آثارشان را تولید می‌کنند.»

یعقوبی با بیان این مطلب که «من شخصا اعتقادی به ممیزی ندارم»، گفت: «متاسفانه ممیزی دولتی برخاسته از نگاه سلیقه​ای مسئولان است و چون به افراد و سلیقه آنها بستگی دارد،متغیر است.»

به گفته این کارگردان و نمایشنامه​نویس، «این نوع از ممیزی چون وابسته به سلیقه اشخاص است با تغییر افراد و مدیران، تغییر می​کند و متر و معیار خاصی ندارد.»

اوگفت: «نمایش نوشتن در تاریکی دستخوش ممیزی دولتی شده و گرنه با قوانین نظارتی و خطوط قرمز حکومتی مغایرتی نداشته​است.»​

هروقت خسته می​شوم،چخوف می​خوانماو در ادامه این نشست از اکبر رادی و بهرام بیضایی به عنوان دو نمایشنامه نویس ایرانی نام برد که بر روی کار او تاثیر گذاشته‌اند.

یعقوبی با اشاره به شخصیت پردازی​های رادی در نمایشنامه​هایش گفت: «من شخصیت​های منفی رادی را بیشتر دوست​دارم، چون خیلی خوب پرداخت شده​اند، اما شخصیت​های مثبتش این گونه نیستند.»

نویسنده نمایشنامه «گل‌های شمعدانی» ادامه​داد: «به همین خاطر من با خواندن آثار او به این نتیجه رسیدم که اگر می​خواهم شخصیتی را مثبت نشان دهم باید حواسم باشد که خیلی در این مسئله افراط نکنم.»​

وی افزود: «برای من مفهوم​گرایی بهرام بیضایی مهم بود و می​توانم بگویم توجه به مفهوم​گرایی را از آثار او آموختم.»

یعقوبی در پاسخ به این پرسش که شما تحت تاثیر چخوف هم هستید؟ گفت: «من هرگاه خسته می شوم و می خواهم به خودم استراحت بدهم آثار چخوف را می‌خوانم.»

نگاهم به تولید اثر خیامی استنویسنده نمایشنامه «خشکسالی و دروغ» و «یک دقیقه سکوت» در مورد این که برخی معتقدند آثار شما چون به اتفاقات روز گره خورده، تاریخ مصرف دارد و پس از مدتی جذابیت خود را برای مخاطب از دست می​دهد، گفت: «تجربه اجرای دوباره نمایشنامه یک دقیقه سکوت نشان داد که لااقل این اتفاق برای این نمایشنامه رخ نداده ​است.»

او افزود: «زمانی که این نمایشنامه به صحنه رفت، چنین حرف​هایی در مورد آن زده می​شد. اما این نمایشنامه را خانم کیخایی امسال در تالار مولوی اجرا کرد و پس از هفت یا هشت سال این اثر دوباره توانست با مخاطبان رابطه خوبی برقرار کند.»

یعقوبی با تاکید بر این مطلب که «اساسا برای من مهم نیست که اثرم 10 سال بعد مورد توجه قرار بگیرد یا نه؟» ادامه داد: «من نگاهی خیامی در تولید کارهایم دارم. برایم مهم این است که در شرایط امروز کاری را تولید کنم که هم خودم و هم مخاطب از آن لذت ببریم.»

این کارگردان افزود: «10 سال بعد قطعا نویسنده​های زمان خودش را دارد و مهم هم نیست که 10 سال بعد کار من را کسی بخواند یا نه؟ چون من به زمان حال می​اندیشم.»

دوست دارم وارد سینما شوم،اما دنبالش نمی رومیعقوبی در پاسخ به این پرسش که شما نمی​خواهید مثل خیلی از تئاتری​ها وارد سینما شوید؟ گفت:«اتفاقا دوست دارم که وارد سینما شوم و کار کنم، اما من اصولا آدمی نیستم که دنبال چیزی بروم، بلکه منتظر می​مانم تا امکانش فراهم شود.»

او افزود: «در تمام این سال​ها با این پرسش از سوی برخی از دوستانم مواجه​ بوده​ام که چرا در مورد زادگاهم - که شمال کشور و شهر لنگرود است - اثری نمی​نویسم؟ واقعیت این است که من هر وقت به شمال فکر می​کنم روایتم کاملا سینمایی می​شود و اگر روزی بخواهم فیلم بسازم قطعا یکی از فیلم​هایم در مورد شمال و زندگی آدم​های این بخش از ایران است.»

علی سرابی:تجربه خوب کار کردن با یعقوبیعلی سرابی بازیگری نمایش «نوشتن در تاریکی » نیز در این نشست از نگاه سلیقه‌ای و دولتی به تئاتر انتقاد کرد و گفت: «فقط به خاطر شخص محمد یعقوبی (کارگردان) بود که پذیرفتم پس از این همه بازبینی و حذف صحنه‌های بازی​ام، به این شکل در صحنه حاضر شوم. اگر به من امکان بازی در این نقش داده شده بود، یکی از بهترین بازی​های خود را ارائه می​دادم.»

او تجربه کار با محمد یعقوبی را تجربه بسیار خوبی برای هر بازیگری دانست و افزود: «همکاری با یعقوبی روی کار بازیگری من تاثیرات مثبتی گذاشته است.»

هر نقشی جایگاه خودش را داردآیدا کیخایی بازیگر دیگر این نمایش نیز با اشاره به این مطلب که در نمایشنامه‌های محمد یعقوبی نقش هیچ بازیگری پررنگ تر از بازیگر دیگر نیست،گفت: «اما این مسئله مهم است که هر نقشی جایگاه خود را در اثر دارد.»

او یکی از دلایل علاقمندی اش به ادامه رشته تئاتر و حضور جدی در این عرصه را دیدن اجرای نمایشنامه «زمستان 66» محمد یعقوبی دانست و گفت: «آن موقع من با تئاتر هایی که اجرا می​شد، خیلی نمی​توانستم ارتباط برقرار کنم، اما از طرف دیگر نمی​​دانستم چه چیزی را می​خواهم. وقتی اجرای «زمستان 66» را دیدم، فهمیدم این همان چیزی است که من دوست دارم.»

این بازیگر و کارگردان تئاتر گفت : «آن موقع برایم خیلی جالب بود که دارم کاری را می​بینم که شخصیت​هایش مثل خودم و آدم​های دور و برم حرف می‌‌زنند.»

مشروح گزارش این نشست بزودی در خبر آنلاین منتشر می‌شود.

فروغ سجادی: حدود یک ماه است آتیلا پسیانی کارگردانی که داعیه تئاتر تجربی و آوانگارد دارد، نمایشی کمدی و مطابق با ذوق مخاطب عام را در تالار اصلی تئاتر شهر اجرا می​کند و بلیت​های نمایش خود را به بهای 10 هزار تومان به فروش می​رساند.

نمایش «پروفسور بوبوس» با بازی بازیگران سرشناس سینما رضا کیانیان، هانیه توسلی، بابک حمیدیان و خود آتیلا پسیانی، مخاطبانی از سینه​چاکان و مشتاقان چهره​های دوست داشتنی سینما در یک کمدی دارد.

به گفته آتیلا پسیانی، نویسنده این نمایشنامه روسی یک نویسند گمنام به اسم الکس فایکو است که این متن را پس جریان انقلاب مردمی روسیه نوشته است و ترجمه این کتاب سال​ها پیش توسط رضا قیصریه انجام و به پسیانی ارائه شده، اما تاکنون این اثر به صورت کتاب منتشر نشده و تنها از طریق مترجم حدود 30 سال پیش به دست پسیانی رسیده است.

او همچنین در نشست مطبوعاتی خود در پاسخ به پرسش​های بی​شمار خبرنگاران در باره علت اجرای این نمایش در شرایط کنونی می​گوید که در همان سال​های بعد از انقلاب ​اسلامی تصمیم داشته این نمایش را به صحنه ببرد، اما شرایط این اجرا فراهم نمی​شود و امسال به طور ناگهانی زمینه آن پس از 30 سال به وجود می​آید.

با توجه به محتوای این نمایشنامه و تغییر ناگهانی شیوه کار آتیلا پسیانی، کارگردان متعصب و معتقد به تئاتر بدون دیالوگ و آوانگارد، فرضیه سفارشی بودن این نمایش بیشتر بالا می​گیرد.

از سویی نزدیک بودن داستان نمایش «پروفسور بوبوس» به اتفاقات اخیر ایران و از سوی دیگر ناشناس بودن و نبودن هیچ اطلاعات درستی از الکس  فایکو یا الکسی فایکو در دنیای اینترنت، این احتمال را  در ذهن مخاطب گسترش می​دهد که متن توسط خود پسیانی و در نکوهش تمام  انقلاب​های خودجوش مردمی نوشته شده است.

یکی دیگر از دلایل شدت یافتن این احتمال، نبود هیچ  اطلاعاتی از خالق اثر در بروشور نمایش است. در چنین مواردی، بروشورهای  نمایش​های سالن اصلی که خصوصاً  ویژه مخاطبان عام تئاتر است، معمولاً  با مشخصات و بیوگرافی و توضیحاتی مختصر و مفید درباره نویسنده و آثار و دوره زمانیش منتشر می​شود، اما در بروشور نمایش «پروفسور بوبوس» خلاف معمول هیچ نشان و توضیحی درباره نویسنده اثر جز یک اسم  یافت نمی​شود.

وقتی به دنیای پراطلاعات اینترنت مراجعه شود و نام الکس فایکو به سه زبان مهم دنیا، انگلیسی ، فرانسوی و آلمانی جستجو شود باز هم با کمال شگفتی می​بینیم نمایشنامه​نویسی به این نام  یافت نمی​شود و تنها یک کاریکاتوریست کوبایی به این نام در دنیای عجیب اینترنت وجود دارد که اتفاقاً در دوره معاصرهم زندگی می​کند.

این درحالی است که برخی از سایت​های شخصی و تخصصی ادبی در ماه گذشته نوشتند که ترجمه​ای به این نام از رضا قیصریه مترجم داستان​های کوتاه و رمان​های بلند وجود ندارد!

«پروفسور بوبوس» که داستانی کمیک درباره چگونگی شکل​گیری انقلاب​های مردمی است به سرزنش سران جنبش​های خودجوش می​پردازد که با فریب جامعه آرمان​طلب و راه​اندازی انقلاب منافع شخصی خود را دنبال می​کنند. این نمایش  این روزها با حمایت مرکز هنرهای نمایشی و تبلیغات فراوان در سالن اصلی تئاتر شهر به صحنه می​رود و با استقبال مردم نیز مواجه شده است.